De derde stoel

Over intuïtief reizen, een toevallige ontmoeting en precies op tijd op de juiste plek zijn.

Wat gebeurt er als je drie stoelen reserveert voor het Moros y Cristianos-feest in Llutxent, terwijl je maar met z’n tweeën bent? Heel simpel: je hebt er één over.

“Waarom eigenlijk drie stoelen?” vroeg ik aan Berrie. Hij haalde zijn schouders op. “Ik dacht er niet echt over na. Er waren nog drie stoelen vrij op het plein, dus ik heb ze gereserveerd. Misschien kunnen we er iemand blij mee maken.”

We besteedden er verder geen aandacht meer aan.

Een onverwacht bezoek

Drie dagen voor het feest stond Jose, de lokale politieagent, ineens bij ons aan de poort .Hij stond op het punt een rondleiding te geven in het Monestir aan een Nederlandse vrouw die met haar camper in Llutxent was beland. Of wij het misschien leuk vonden haar te ontmoeten — en eventueel te vertalen.

Tien minuten later ontmoetten we haar. Een leuke, vriendelijke, open vrouw, en de klik was er meteen. Vertalen hoefde trouwens niet: ze sprak beter Spaans dan wij.

De kapel

Na de rondleiding vertelden we over de kapel van onze buurman — een bijzondere krachtplek waar we graag mensen mee naartoe nemen. Ze was moe, maar besloot toch mee te gaan.

En het werd weer zo’n bijzondere ontmoeting. We hebben zelfs samen gezongen.

We eindigden in het dorp op een terrasje met een cerveza en overheerlijke tapas.

Ze vertelde dat ze aan "intuitive traveling" deed. Geen plannen, gewoon voelen en je hart volgen. Voor haar was het nog onduidelijk of ze de volgende dag nog in Llutxent zou zijn. En opeens dacht ik aan de derde stoel.

“Mocht je nog hier zijn… dan is die stoel voor jou.”

Het feest

Zaterdag waren we al wat eerder op het plein om naar de verschillende bandas te luisteren. Het plein stroomde langzaam vol, het zonnetje scheen en iedereen was vrolijk.

Ik keek om me heen en was ineens ontroerd. Zoveel saamhorigheid, trots, leven.

En ja hoor — daar was ze. Onze intuïtieve reizigster. De derde stoel werd bezet. De optocht  was geweldig mooi, en lang (4 uur) maar wel helemaal de moeite waard, we hebben genoten.

Opladen

De volgende dag moest de accu van de camper opgeladen worden en het zonnepaneel gecheckt. Dat opladen kon natuurlijk bij ons en het zonnepaneel checken daarvoor moesten we naar Beniarrés. Zo gezegd, zo gedaan.

Maandag was het tijd voor een douche en een was — al gooide een stroomstoring van twaalf uur nog even roet in het eten.

Maar uiteindelijk was alles weer fris. Voor haar was het tijd om verder te reizen, opgeladen en klaar voor nieuwe avonturen. Als dank mochten we een aantal edelstenen uit haar collectie kiezen.

Hou je niet in, je mag pakken wat je aanspreekt, no limits.

We houden contact. En het voelde… bijzonder en gewoon tegelijk.

Oase

Pas later realiseerde ik me: dit is waarom we naar Spanje zijn gekomen. Niet alleen voor de zon of het leven hier — maar om een oplaadpunt te zijn.

Een rustplek. Een oase voor moderne nomaden, zoals we het vier jaar geleden al noemden.

En die derde stoel? Die stond daar precies op tijd, voor precies de juiste persoon.