De magie van boeken
- elsjevanheijst
- 17 feb
- 4 minuten om te lezen
Bij ontspullen hoort ook het wegdoen, weggeven en verkopen van boeken. Vijf jaar geleden hadden we een enorme verzameling. We moesten keuzes maken, want alles moest in onze auto passen. Dat was – en is nog steeds – onze afspraak: al onze bezittingen reizen met ons mee, zodat we op ieder moment kunnen vertrekken naar een volgende bestemming.
We begonnen met een selectie van boeken die we echt niet konden missen: twee dozen vol. Daarna nodigden we vrienden uit van wie we wisten dat ze onze smaak hadden. Wat overbleef, zetten we op Boekwinkeltjes.nl. En dat was het.
En toch blijft de gehechtheid aan fysieke boeken iets bijzonders.
De tastbaarheid.
De geur.
Het idee dat je dát ene boek altijd kunt pakken.
Hoe oud het ook is, hoe versleten de kaft ook voelt – je doet het niet zomaar weg.
Maar er speelt nog iets anders, merk ik de laatste tijd.
Alsof sommige boeken meer met zich meedragen dan alleen hun verhaal. Alsof het boek zelf een verbindingskracht heeft.
Misschien is dat verbeelding.
Misschien ook niet.
De afgelopen tijd gebeurde er een paar keer iets waardoor ik anders naar boeken ben gaan kijken.
Ik geef je drie korte verhalen. Oordeel zelf.
1 – Het boek van opa
Sofie, een oud-leerling van Berrie, gaf hem — toen ze dertien was — een boek dat geschreven was door haar opa Kees van Houten: Van Taal tot Klank: De universele Bach.
Zestien jaar later komt Sofie voor een langere periode bij ons in Llutxent logeren en musiceren en komt het boek ter sprake.
Berrie twijfelde of hij het had meegenomen. Hij dook in een doos.
En ja hoor — gevonden!
“Ha, kijk, er staat ook nog een handtekening van je opa in.”
Op dat moment valt er een briefje uit het boek op de grond.
Sofie raapt het op en leest:
Hier is het boek meneer Kolmans. Veel plezier ermee. Mijn opa vond het erg leuk om te horen dat de muziekdocent van zijn kleindochter zijn boek ook wil lezen. Hij heeft er even een handtekening in gezet. De rekening zit erbij!
Groetjes Sofie (MU2A)
P.S. U krijgt de vriendelijke groeten van mijn opa.
Er volgde een kort, sprakeloos moment — en in een flits waren ze terug in de tijd. En opa was er weer helemaal bij.
Zowel Sofie als Berrie wisten niets meer van dat briefje.
Hoe bijzonder is dat?
2 – Mirecourt
Afgelopen augustus kregen we via een vriendin een boek van iemand die we niet kenden.Ze had gehoord over de diefstal — of beter gezegd: de ontvoering — van Victoria, Berrie’s dierbare accordeon.
“Geef hem dit boek,” had ze gezegd.
Het was Versplinterde ziel van Akira Mizubayashi — een Japans verhaal over een viool die bijna volledig wordt vernietigd, maar door de zoon van de eigenaar met eindeloos geduld weer tot leven wordt gebracht.
Een boek over verlies en herstel.
Over de helende kracht van muziek.
In het verhaal emigreert de vioolbouwer naar Frankrijk en vestigt zich in het kleine dorpje Mirecourt, het hart van de Franse viool- en strijkstokkenbouw. Daar vindt hij de liefde bij een strijkstokmaakster.
Op onze terugreis van Nederland naar Spanje mogen we van mijn zus en zwager even uitrusten in hun huis in Melay. Wat een cadeau — want wat waren we moe. De diefstal en de drukke periode in Nederland waren energievretend.
Onderweg zien we ineens langs de weg een bord:
Mirecourt
“Dat is het dorp uit het boek,” zei Berrie.
Is dat nog toeval?
We vonden het zo bijzonder dat Berrie besloot het boek in te spreken voor Jori, de moeder van Victoria. Tijdens haar eigen pelgrimstocht op de fiets — van Tilburg naar Llutxent — kreeg ze elke dag een deel van het verhaal toegestuurd, alsof het boek met haar meereisde.
We zijn Victoria kwijt.
Maar de verbinding en de muziek blijft.
3 – Cees Nooteboom
Afgelopen december waren we in Nederland. We brachten de fiets terug naar Jori en gaven de beloofde zangworkshop voor Guus’ verjaardag.
Het waren warme, volle dagen: huiskamerconcerten, keukentafelconcerten, zingen, ontmoeten. Een heerlijke decembersfeer.
Tussen alles door liepen we boekhandel Livius binnen. We bestelden het boek Een cursus in wonderen. We lezen er al elke dag uit, maar digitaal is toch niet zo fijn — dus we gunnen ons het fysieke boek.
Terwijl we wachten, valt mijn oog op een boek van Cees Nooteboom over Spanje in de jaren vijftig en zestig. Het trekt me aan. We kopen het — weloverwogen. Niet te veel spullen.
Op de terugweg naar Spanje horen we dat onze lieve buurvrouw Susana is overleden. We wisten dat ze ziek was, maar niet dat het zo snel zou gaan.We zijn één dag te laat voor de begrafenis in Llutxent.
We bellen aan bij haar man, Eusebi. Hij doet open — zichtbaar gebroken, maar blij ons te zien. In de warme keuken drinken we thee. De aanwezigheid van Susana is voelbaar.
Dan valt Berrie’s oog op een boek op de keukentafel.
El viaje de mi padre van Julio Llamazares.
Op de achterkant staat een opmerking van Cees Nooteboom.
Toeval?
Misschien.
Maar sinds die dag kijk ik anders naar boeken.
4 – En het verhaal gaat verder
Eind april organiseren we een zangvakantie in Melay. Deze keer gaan we zeker met onze gasten naar Mirecourt — naar het dorp dat eerst alleen in een boek bestond en later zomaar langs de weg verscheen.
We willen er het Musée de la Lutherie et de l’Archeterie Françaises bezoeken, de plek waar de ziel van zoveel instrumenten wordt bewaard.
Onze zangvakanties dragen vaker zulke onverwachte lijnen in zich: muziek, ontmoetingen, plekken en verhalen die in elkaar grijpen zonder dat we het vooraf kunnen bedenken.
Opmerkingen